جدیدترین ها در سایت جدیده
%d9%81%d8%b1%d9%88%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%d8%a7%db%8c%d9%86%d8%aa%d8%b1%d9%86%d8%aa%db%8c-%d8%b4%d8%a7%d8%af-%d8%b4%d8%a7%d8%af-%d8%b4%da%a9%d9%84%d8%a7%d8%aa-%d8%b4%d9%88%da%a9%d8%b1
تازه های اخبار
بیشتر >>
  • اخبار
  • استخدام جدید
  • دینی و مذهبی
  • دنیای تکنولوژی و فناوری
  • اخبار اقتصادی
  • دنیای خودرو
  • سحرخیزی در قرآن و اسلام + احادیث و روایات سحرخیزی

    مجموعه : احادیث و روایات , دینی و مذهبی

    سحرخیزی در قرآن, سحرخیزی در اسلام, احادیث سحرخیزی, روایات سحرخیزی, حدیث سحرخیزی

    سحرخیزی در قرآن و اسلام + احادیث و روایات سحرخیزی

    آیات قرآن در موضوع سحر و سحرخیزی، فراخوانی است که گاه از برتری وقت سحر و شکوه سحرخیزی و نشانه‌ها و یادگارها و نکات باریک و حقیقت‌های آن به گونه آشکار و بی‌پرده یاد کرده و همه را به شب خیزی فراخوانده و نیز در آیاتی با اشاره به سحرخیزی پیروان دیگر ادیان، آن را فضیلتی آسمانی و فرابشری دانسته است. ما با بهره‌جویی از تفسیرهای روایی به هر دو دسته این آیات اشاره خواهیم کرد:

    ‍‌‍‌‍‌1ـ یا ایها المزمل، قم الیل الا قلیلا، نصفه او انقص منه قلیلا، او زد علیه و رتل القرآن ترتیلا 

    ای جامه به خود پیچیده، شب را جز اندکی بپاخیز، نیمی از شب را یا کمی از آن کم کن، یا بر نصف آن بیفزا، و قرآن را با دقت و تأمل بخوان.[1]

    2‌ـ ان ناشئه اللیل هی اشد وطأ و اقوم قیلا

    به یقین نماز و عبادت شبانه پابرجاتر و گفتاری ماندگارتر است.[2]

    مرحوم کلینی، شیخ صدوق و شیخ طوسی با سندهای معتبر به نقل هشام بن سالم از امام صادق(علیه‌السلام) روایت کرده‌اند که مقصود از این آیه، سحرخیزی کسی است که قصد او از آن جز الله عزوجل نیست.[3]

    مرحوم طبرسی می‌گوید: مقصود از «ناشئه اللیل» ساعات شبانه است که پی‌در‌پی پدید می‌آیند. از امام باقر(علیه‌السلام) و امام صادق(علیه‌السلام) نقل است که مقصود از این آیه، سحری خیزی برای نماز شب است.[4] و نماز شب «اشد وطأ» بسیار عمل سنگین و پرمشقت است؛ زیرا شب، زمان استراحت است و عمل عبادی در آن زحمت دارد.

    سپس می‌گوید: برخی نیز «وطأ» را «وطاءا» به کسر واو و با مد خوانده‌اند. بنابراین قرائت: «اشد وطاءا» یعنی بین گوش و چشم آن فرد، موافقت است و دل و زبان و گوش نمازگزار برای فهمیدن و اندیشیدن هماهنگ است؛ زیرا قلب انسان در دل شب به چیزی از امور دنیا، اشتغال ندارد و نماز شب، سخن استواری است. از امام صادق(علیه‌السلام) ذیل این ایه نیز روایت است که مقصود سحرخیزی کسی است که جز الله تعالی را نمی‌خواهد.[5]

    پس عبادتی در دل شب پابرجاتر و پایدارتر است که هدف از آن خود الله جل و علا باشد.

    حضرت آیت الله جوادی آملی در این باره می‌گوید:

    «معنای آیه شریفه (ان ناشئه اللیل…) این است که تو در روز کارهای فراوانی داری، ولی شب هنگام، مزاحمی نداری و کسب پایگاه محکم و سخن مستحکم تنها در سحر میسر است‌».[6]

    3ـ و من اللیل فتَهَجَّد به نافله لک عسی ان یبعثک ربک مقاما محمود

    و پاسی از شب را برای برپایی نافله شب (افزون بر دیگر واجبات، از خواب) برخیز؛ امید است که پروردگارت تو را به مقام محمود رساند».[7]

    واژه تهجد هم‌خانواده هجود است. هجود به معنی خواب است و تهجد (از باب تفعل) بنابر نظر بسیاری از اهل لغت به معنای بیداری پس از خواب[8] برای عبادت و اقامه نماز است.

    کلمه «نافله» نیز از ماده «نفل» به معنای زیادی می‌باشد.[9]

    پس متهجد کسی است که از خواب شبانه برای بپاداشتن نماز شب که افزون بر نمازهای واجب است برخیزد.

    همه مفسران بر این باورند که این آیه درباره پیامبر اسلام(صلی الله علیه و آله) است. ای محمد برای برپایی نماز شب که زیادی بر واجبات بر تو واجب است پاسی از شب را بیدار باش.[10] از امام صادق(علیه‌السلام) نیز روایت است که نماز شب بر رسول خدا(صلی الله علیه و آله) واجب بود.[11]

    4ـ المستغفرین بالاسحار

    (پرهیزکاران) آمرزش طلبان در سحرگاه.[12]

    5ـ کانوا قلیلا من اللیل ما یهجعون و بالاسحار هم یستغفرون

    و آنان (پرهیزکاران) کمی از شب را به خواب می‌روند و سحرگاهان آمرزش می‌طلبند.

    لازمه استغفار سحری، بیداری در پایان شب است و سنت مطهر از آن به نماز شب و استغفار در قنوت نماز وتر تفسیر می‌کند.[13] در برخی از روایت‌های دینی آمده است که مقصود از استغفارکنندگان در دو آیه یاد شده، همان نمازگزاران گاه سحراند.[14] نیز از امام رضا(علیه ‌السلام) نقل است که پیامبر(صلی الله علیه و آله) در قنوت نماز وتر، هفتاد مرتبه استغفار می‌کرد.[15]

    مقصود از پوزش طلبان در آیه هجده سوره ذاریات، کسانی‌اند که در پایان شب، هفتاد مرتبه در قنوت نماز وتر استغفار کرده و از خداوند پوزش می‌طلبند.[16]

    از امام صادق (علیه‌السلام) روایت است که: هر کس در گاه سحر استغفار کند از اهل این آیه به شمار می‌آید.[17]

    از اهل بیت(علیهم‌السلام) روایت است که:

    آگاه باشید، درودهای خداوند شامل حال اهل سحر و پوزش طلبان سحری است.[18]

    رسول خدا می‌فرماید: همانا خدای تعالی صدای کسانی را که سحرگاهان استغفار می‌کنند دوست می‌دارد.[19]

    از رسول خدا(صلی الله علیه و آله) نقل است که: سه گروه از (وسوسه‌های) ابلیس و لشکریانش، پاک (و در امان)اند:

    1ـ آنان که خداوند را یاد می‌کنند؛

    2ـ کسانی که از بیم (عذاب) خدا، گریه دارند؛

    3ـ گروهی که سحرگاهان استغفار می‌کنند.[20]

    امام صادق(علیه‌السلام) می‌فرماید: هرگاه بنده (در روز) گناهی انجام دهد تا شب او را مهلت دهند، پس اگر استغفار کند بر او ننویسند.[21]

    و باز از امام صادق(علیه‌السلام) نقل است که: هر کس کار بدی مرتکب شود تا هفت ساعت از روز  او را مهلت دهند، پس اگر سه بار بگوید: «استغفرالله الذی لا اله الا هو الحی القیوم» چیزی بر او ننویسند.[22]

    6ــ تَتَجَافَى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ یَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَطَمَعًا وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ یُنفِقُونَ فَلَا تَعْلَمُ نَفْسٌ مَّا أُخْفِیَ لَهُم مِّن قُرَّهِ أَعْیُنٍ جَزَاء بِمَا کَانُوا یَعْمَلُونَ

    پهلوهایشان، دل شب از بستر خواب دور می‌شود و با بیم و امید پروردگارشان را می‌خوانند و از آنچه به آن داده‌ایم انفاق می‌کنند. و هیچ کس نمی‌داند چه پاداش‌های مهمی که مایه روشنی چشم‌هاست برای آن‌ها نهفته شده، این پاداش کارهایی است که انجام می‌دادند. ‍[23]

    از امام باقر(علیه‌السلام) و امام صادق(علیه‌السلام) روایت است که مقصود از تهی‌کنندگان پهلو در آیه یاد شده، همان کسانی‌اند که برای خواندن نماز شب از رختخواب خود برمی‌خیزند. [24]

    7ـ أَمَّنْ هُوَ قَانِتٌ آنَاء اللَّیْلِ سَاجِدًا وَ قَائِمًا یَحْذَرُ الْآخِرَهَ وَ یَرْجُو رَحْمَهَ رَبِّهِ

    یا کسی که در ساعات شبانه به عبادت می‌پردازد و در حال سجده و قیام از عذاب خداوند می‌ترسد و به رحمت پروردگارش امیدوار است (با دیگران یکسانند)؟[25]

    از امام باقر(علیه‌السلام) روایت است که مقصود از این آیه، نماز شب است.[26]

    8ـ فاصبر علی ما یقولون و سبح بحمد ربک… من آناء اللیل … لعلک ترضی

    پس در برابر آنچه می‌گویند صبر کن،… و برخی از ساعا شب (پروردگارت) را تسبیح گو، باشد که (از الطاف الهی) خشنود شوی.[27]

    9ـ و سبح بحمد ربک حین تقوم؛

    و چون از خواب برمی‌خیزی پروردگارت را تسبیح و حمد گو.[28]

    برخی از مفسران، تسبیح و حمد در این آیه را همان نماز شب دانسته‌اند.[29]

    10‌‌ـ و من اللیل فسبحه و ادبار النجوم

    پاسی از شب و به گاه پشت کردن ستارگان (و طلوع صبح) او (پروردگارت) را تسبیح گو.[30]

    صاحب تفسیر مجمع البیان، ذیل این آیه، مقصود از آن را نماز شب دانسته است. از امام باقر (علیه‌السلام) نیز نقل شده است که از «ادبار النجوم‌» دو رکعت نماز، پیش از صبح مقصود است.[31]

    11‌ـ و من اللیل فسبحه و ادبار السجود

    پاسی از شب و پس از سجده‌ها او (پروردگارت) را تسبیح گو. [32]

    از امام صادق(علیه‌السلام) روایت است که مقصود از این آیه، نماز وتر است که در آخر شب قرار دارد.[33]

    12ـ و من اللیل فاسجد له و سبحه لیلا طویل

    پاسی از شب را بر او سجده کن و مقداری طولانی از شب او را تسبیح گو[34]

    امام رضا (علیه‌السلام) می‌فرماید: تبسیح در این آیه همان نماز شب است.[35]

    13ـ و عباد الرحمن … والذین یبیتون لربهم سجدا و قیاما

    و بندگان خدای مهربان… کسانی‌اند که شب هنگام برای پروردگارشان سجده و قیام می‌کنند.[36]

    سجده و قیام در شب از ویژگی‌های عباد الرحمن است و مقصود از بیتوته و سجده  و قیام شبانه همان نماز شب است و این ویژگی اختصاصی بدان خاطر است که اطاعت شبانه سخت‌تر و پسندیده‌تر و از ریا دورتر است.

    ابن عباس می‌گوید: هر کس در دل شب دو رکعت یا بیش‌تر نماز بگزارد از عبادالرحمن به شمار می‌آید.[37]

    امام صادق(علیه‌السلام) درباره آیه «ان الحسنات یذهبن السیئات؛[38] همانا نیکی‌ها بدی‌ها را از میان می‌برد». فرمود: نماز شب مؤمن، گناه روز او را از بین می‌برد.[39]

    14ـ لیسوا سواء من اهل الکتاب امه قائمه یتلون آیات الله آناء اللیل و هم یسجدون

    آنان مساوی نیستند؛ از اهل کتاب گروهی هستند که قیام می‌کنند و پیوسته در اوقات شب، آیات خدا را می‌خوانند، در حالی که سجده می‌کنند.[40]

    مقصود از اهل کتاب کسانی‌اند که به راهنمایی اسلام، ره یافتند و شبانه به گاه تهجد، کتاب خدا را تلاوت می‌کنند و به سجده می‌روند؛ یعنی به نماز شب می‌ایستند.[41]

    ولی وجه تعبیر سجود از نماز شب این است که سجده با شکوه‌ترین رکن در فروتنی و رساترین حالت نمازگزار در ستایش خداست.

    امام صادق(علیه‌السلام) می‌فرماید: نزدیک‌ترین حالات بنده به پروردگار، گاهی است که او در سجده می‌گرید.[42]

    مرحوم طبرسی می‌گوید: این آیه خود بیانگر آن است که نماز شب نزد خداوند چه عظمتی دارد.[43]

    15‌ـ و رهبانیه ابتدعوها ما کتبناها علیهم الا ابتغاء رضوان الله

    رهبانیتی را که (پیروان مسیح) ابداع کرده بودند، ما بر آنان مقرر نداشته‌ایم گرچه هدفشان جلب رضایت خداوند بود.[44]

    مقصود از رهبانیت در این آیه، نماز شب است. چنان که از ابی الحسن(علیه‌السلام) روایت شده است.[45] و بنا بر اجماع مفسران، رهبان صیغه مبالغه از رهب و به معنی کمال خشیت و انقطاع در عبادت و تنها برای به دست آوردن رضایت خدا است.[46]

    منابع

    [1]- سوره مزمل، آیات 1 و 2.

    [2]- سوره مزمل، آیه 6.

    [3]-  وسائل الشیعه: ج 5، باب 39 از ابواب بقیه الصلوات المندریه و میزان الحکمه: ج 5، باب 2311، ص 417، حدیث 10448.

    [4]- همان، ح 10447.

    [5]- مجمع البیان: ج 10، ص 378.

    [6]- مراحل اخلاق در قرآن: فصل هفتم.

    [7]- سوره اسراء، آیه 79.

    [8]- تفسیر المیزان: ترجمه سید محمد باقر موسوی همدانی، ج 13، ص 241.

    [9]- همان.

    [10]- همان.

    [11]- تهذیب: ج 2، ص 242، ط نجف، ح 959.

    [12]- سوره آل عمران، آیه 17.

    [13]- عده الداعی و نجاح الساعی: احمد بن فهداالحلی، صححه و علق احمد الموحدی القمی، ص 251.

    [14]-المصلین وقت السحر.» میزان الحکمه: ج 7، باب 3084، ص 249، ح 14806 و مجمع البیان: ط تهران، 1373، ج 2.

    [15]- وسائل الشیعه: ج 4، ح 7 و 9، باب 10 از ابواب قنوت.

    [16]- میزان الحکمه: پیشین، ح 14807.

    [17]- همان: ح 14808.

    [18]- عده الداعی و نجاح الساعی: پیشین، ص 251.

    [19]- میزان الحکمه: حدیث 14810

    [20]-.  همان: حدیث 14812.

    [21]- همان: حدیث 14818.

    [22]- همان، حدیث 14819.

    [23]- سوره سجده، آیات 16 و 17.

    [24]- مجمع البیان: پیشین، ج 8، ص 331.

    [25]- سوره زمر، آیه 9.

    [26]- وسائل الشیعه: ج 3، باب 17، از ابواب اعداد فرائض و نوافلها، حدیث 7.

    [27]- سوره طه، آیه 13.

    [28]- سوره طور، آیه 48.

    [29]- تفسیر قمی: ج 2، ص 333.

    [30]- سوره طور، آیه 49.

    [31]- تفسیر قمی: ج 2، ص 333.

    [32]- سوره ق، آیه 40.

    [33]- مجمع الیبان: ج 9، ص 150.

    [34]- سوره دهر، آیه 26.

    [35]- مجمع الیبان: ج 10، ص 413 و میزان الحکمه: ج 5، باب 2311، ص 417، حدیث 10449.

    [36]- سوره فرقان: آیات 63 و 64.

    [37]- صلاه اللیل: ص 29.

    [38]- سوره هود، آیه 114.

    [39]- میزان الحکمه: ج 5، باب 2314، ص 421، حدیث 10462.

    [40]- سوره آل عمران، آیه 113.

    [41]- تفسیر اثنی عشری: ج 2، ص 216.

    [42]- عده الداعی و نجاح الساعی: پیشین، ص 161.

    [43]- مجمع البیان: ج 2، ص 409.

    [44]- سوره حدید: آیه 27.

    [45]- وسائل الشیعه: ج 5، باب 39 از ابواب بقیه الصلوات المندویه:، ح 9.

    [46]- صلاه الیل: ص 28.

    احادیث سحرخیزی

    1. رسول اکرم صلی الله علیه و آله فرمود:از خواب زیاد بپرهیزید، زیرا خواب زیاد انسان را در قیـامت در زمـره فقیران قـرار مى دهـد.
    2. امام صادق علیه السلام فرمود: خداى بزرگ خواب زیاد و بیکارى زیاد را ناپسند مى شمارد. و امام علیه السلامفرمود: خواب زیاد دین و دنیاى انسان را از بین مى برد.
    3. امام صادق علیه السلام فرمود: خـداى عزیز و بزرگ نسبت به سه چیز خشم شـدید دارد:
      1 ـ خواب بدون بیدارى (یعنى خوابیدن تمام شب)
      2 ـ خنده بدون شگفتى.
      3 ـ خوردن در حالت سیرى.
    4. امام باقر علیه السلام فرمود: حضرت موسى علیه السلامعرض کرد: اى پروردگار کدام یک از بندگانت بیشتر مورد خشم تو هستند؟ خداوند متعال فرمود: کسى که شب همانند مردار (خوابیده) است و روز را هـم بـه بیهـودگى مى گـذرانـد.
    5. خداوند متعال به حضرت موسى فرمود: اى پسرعمران، دروغ مى گوید کسى که گمان مى کند مرا دوست دارد، ولى هنگامى که شب فرا مى رسد همه شب را مى خوابـد.
    6. رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: نخستین گناهانى که در مقابل خداوند بزرگ به وقوع پیوست شش چیز بود:
      1 ـ دنیا دوستى
      2 ـ ریاست طلبى
      3 ـ شکـمبارگى
      4 ـ پـرخــوابى
      5 ـ راحـت طلبى
      6 ـ زن بــارگى
    7. امام رضا علیه السلام در مورد آیه «فَالْمُقَسِّماتِ أمْراً» «قسم به تقسیم کنندگان کار» فرمود: فرشـتگان روزى فرزنـدان آدم را بین طلوع صبح تا طلوع آفتاب تقسیم مى کنند، بنابراین کسى در آن فاصله بخوابد از روزى خود خواب مانده است.
    8. خداوند متعال به حضرت موسى فرمود: اى پسرعمران، دروغ مى گوید کسى که گمان مى کند مرا دوست دارد، ولى هنگامى که شب فرا مى رسد همه شب را مى خوابـد.
    9. امام صادق علیه السلام فرمود: خواب صبح شوم است، روزى را دور مى کند و رنگ انسان را زرد و زشت و متغیّر مى کند و آن خواب اشخاص شوم است، خداوند بزرگ روزى ها را بین طلوع صبح تا طلوع خورشید تقسیم مى کند، پس از خواب این زمان دورى کنید.
    10. امام صادق علیه السلام فرمود: خواب صبح شوم است انسان را از روزى محروم و رنگ او را زرد مى کند، و منّ و سلوى (غذاى مخصوص و لذیذ بنى اسرائیل) بین طلوع صبح تا طلوع خورشید بر بنى اسرائیل نازل مى شد، هر کس در آن ساعت مى خوابید سهم او نازل نمى شد و چون بیدار مى شد بهره خود را نمى دید، محتاج به سئوال و جستجو مى شد.
    11. محمّد بن مسلم گوید: از یکى از دو امام باقر و امام صادق علیهماالسلام از خواب بعد از صبح سئوال کردم فرمود: روزى در ایـن سـاعت گسـترش مى یـابـد بنابراین نمى پسندم مرد در این ساعت بخوابد.
    12. امام باقر علیه السلام فرمود: خواب اوّلِ روز نادانـى است، وخواب نزدیک ظهر نعمت است، وخواب بعد از عصر حماقت است، وخواب بین مغرب و عشاء باعث محرومیت از روزى مى شود.
    13. امام باقر علیه السلام فرمود: شیطان لشگریان شب خود را از غروب خورشید تا هنگامى که روشنایى و قرمزى آفتاب هست پخش مى کند، و لشگریان روز را از زمان طلوع صبح تا طلوع آفتاب پخش مى کند، و یاد آورى کرد که: پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله مى فرمود: در آن دو ساعت زیاد ذکر و یاد خدا کنید چون آن دو زمان ساعت غفلت است.[وشیطان ممکن است انسان را غافلگیر کند.]
    14. رواى گوید: به امام باقر علیه السلام گفتم: فدایت شوم مردم مى گویند: خواب بعد از سپیده صبح مکروه است، چون روزى ها در آن وقت تقسیم مى شود. امام علیه السلام فرمود: روزى ها مشخصّ وتقسیم شده است ولى خداوند متعال روزى فوق العاده دارد که آنرا از طلوع فجر تا طلوع خورشید تقسیم مى کند، و همین است منظور پروردگار متعال که فرمود: از فضـل پروردگار بخـواهید.
    15. امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود: خواب بین مغرب و عشاء باعث فقر مى شود، و خواب قبل از طلوع آفتاب نیز تنگدستى را به دنبال مى آورد.
    16. امام چهارم علیه السلام فرمود: اى ابا حمزه! قبل از طلوع آفتاب مخواب که من آنرا برا تو ناپسند مى دانم، خداوند در این زمان روزى بندگان را تقسیم مى کند و بر دستان، آنرا به جریان مى اندازد.
    17. راوى گوید: امام رضـا علیه السلام در خراسـان که بود هنـگامى کـه نمـاز صبـح را مى خـوانـد در جایگاه نمازش مى نشست تا آفتاب طلوع کند.
    18. راوى گوید: من از مدینه تا مرو مأمور همراه امام رضا علیه السلام بودم او هنگامى که صبح مى شد نماز صبح را که بجا مى آورد و سلام مى داد در مصلاّى خود مى نشست و مشغول حمد و سپاس و تکبیر و تهلیل و صلوات بر پیامبر اکرم مى شد تا خورشید طلوع کند، سپس سجده مى کرد و در سجده مى ماند تا روز بالا مى آمد بعد به طرف مردم مى آمد و با آنان به گفتگو مى نشست و آنان را گرامى مى داشت.
    19. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمود: زمین از سه چیز پیش خدا ناله کرده که هیچ جا چنین ضجّه و ناله اى نکرده است:
      1 ـ از خون حرامى که روى او مى ریزد.
      2 ـ و غسلى که از زنـا انجـام مى گیرد.
      3 ـ و خوابیدن روى زمین قبل از طلوع خورشید.
    20. امام صادق علیه السلام از پدر بزرگوارش امام باقر علیه السلام نقل مى کند: امام باقر علیه السلام ما را جمع مى کرد و دستور مى داد ذکر بگوییم تا خورشید طلوع کند، به کسانى که سواد دار بودند دستور قرائت قرآن مى داد و به کسانى که توان خواندن نداشتند فرمان به ذکر مى داد، خانه اى که در آن قرآن خوانده شود و ذکر خدا گفته شود برکت آن زیاد مى شود.
    21. راوی: امام رضا علیه السلام زمانى که نماز صبح را مى خواندـ که او مرتّب اوّل وقت مى خواند ـ به سجده مى رفت و سر از سجده بر نمى داشت تا آفتاب بالا مى آمد.
    22. نقل شده که امام هفتم علیه السلامبرنامه اش چنین بود: نافله هاى شب را مى خواند و آنها را به نماز صبح متّصل مى کرد، سپس مشغول تعقیبات مى شد تا خورشید طلوع کند، بعد براى خدا به سجده مى رفت و سر از سجده و حمد و ثناى الهى بر نمى داشت تا اینکه نزدیک ظهر مى شد. (احتمالاً این برنامه زمان زندان امام علیه السلامبوده است)
    23. امام باقر علیه السلام فرمود: امام على علیه السلام چـون نمازصبح را مى خواند،مرتّب مشغول تعقیبات بود تا آفتاب طلوع مى کرد،وقتى کـه خورشـید طلوع مى کـرد نیازمندان و تهیدستان و سایر مردم دور او اجتماع مى کردند و به آنان قرآن و احکام مى آموخت.
    24. نقل شده است: امام زین العابدین علیه السلام نماز صبح را که مى خواند در جایگاه نمازش مشغول تعقیبات مى شد تا آفتاب طلوع مى کرد، بعد بلند مى شد نمازى طولانى مى خواند، سپس مقدارى مى خوابید بعد بیدار مى شد مسواک مى طلبید و مسواک مى زد بعد صبحانه مى خواست.
    25. بعضى از اصحاب نقل کرده: من نزد امام سجاد علیه السلامبودم او وقتى نماز صبح را مى خواند سخن نمى گفت تا خورشید طلوع کند.
    26. راوى گوید: امام حسن علیه السلام را دیدم که نماز صبح را مى خواند در جایگاهش مى نشست تا آفتاب طلوع کند، و از امام علیه السلام شنیدم که مى فرمود: از رسول خدا صلی الله علیه و آلهشنیدم که فرمود: کسى که نماز صبح بجا آورد سپس در جایگاهش نشسته و به ذکر خدا مشغول شود تا خورشید طلوع کند، خداوند او را از آتش باز دارد، خداوند او را از آتش باز دارد، خداوند او را از آتش باز دارد.
    27. راوی: وقتى رسول خدا صلی الله علیه و آلهنماز صبح را مى خواند رو به قبـله مى کرد و تـا طلوع آفتاب ذکر خـدا مى کرد، بعـد امام امیرالمؤمنین علیه السلام پشت سر پیامبر و رو به مردم قرار مى گرفت و مردم براى مطرح کردن نیازهاى خود از او اجازه مى گرفتند، پیامبر صلی الله علیه و آلهفرمان داده بود که اینطور عمل کنند.
    28. امام صادق علیه السلام فرمود: کسى که نماز صبح را بخواند و تا طلوع آفتاب منتظر شود این شخص براى کسب روزى موفّق تر است از کسى که یک ماه در روى زمین براى تجارت و کسب روزى سفر کند.
    29. امام صادق علیه السلام فرمود: نشستن بعد از نماز صبح براى دعا و تعقیبات تا طلوع آفتاب درکسب روزى ازفعالیت وسفر روى زمین رساتر ومؤثرتر است.
    30. امام امیرالمؤمنین علیه السلامفرمود: بیدارى شب شعار پرهیزکاران و منش مشتاقان است.
    31. امام باقر علیه السلام فرمود: خداوند از بندگانش هرکسى را که زیاد دعا کند دوست مى دارد، پس بر شما باد دعاى در سحر تا طلوع آفتاب، زیرا آن زمان ساعتى است که دربهاى آسمان گشوده مى شود ورزق انسانها تقسیم مى گردد و نیازهاى بزرگ و مهمّ برآورده مى شود.
    32. رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: قسم به کسى که جان محمّد در دست اوست، دعاى شخص بعد از طلوع فجر تا طلوع آفتاب در رفع نیازها از سیر و سفر در زمین براى تجارت و بدست آوردن روزى کارسازتر است.
    33. رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: خداوند بزرگ فرمود: اى فرزند آدم ساعتى بعد از طلوع فجر و ساعتى بعد از عصر مرا یاد کن من مهمّات زندگى تو را کفایت و تضمین مى کنم.
    34. پیامبر عظیم الشأن صلی الله علیه و آلهفرمود: چنانچه همراه گروهى که بعد از نماز صبح ذکر خدا مى کنند بنشینم پیش من محبوبتر است از چهار نفر آزاد شدگان از فرزندان اسماعیل.
    35. امام صادق علیه السلام در مورد گفتار خداوند متعال که قرآنِ فجر مشهود است فرمود: یعنى نماز صبح که فرشتگان شب وفرشتگان روز شاهد آن هستند. پس هنگامى که انسان نماز صبح را در طلوع سپیده بجا آورد دوبار براى او ثبت مى شود هم فرشتگان شب و هم فرشتگان روز براى او مى نویسند.
    36. على علیه السلام فرمـود: برترین عبادت بیدارى چشم ها با ذکر خداوند سبحان است.
    37. امام صادق علیه السلام فرمود: برترى اوّل وقت بر آخر وقت براى انسان مؤمن از مال و فرزندش بهتر است. و فرمود: برترى اوّلِ وقت بر آخر آن مثل برترى آخرت بر دنیاست.
    38. از امام هادى علیه السلام شنیدم که مى فرمود: بنده خدا شب از خواب برمى خیزد و چرتش مى گیرد و به راست و چپ متمایل مى شود و گاهى چـانه اش به طرف سینه اش مى افتد، پس خداوند متعال دستورمى دهد درهاى آسمان گشوده مى شود، به فرشتگان مى فرماید: به بنده ام نگاه کنید بخاطر چیزى که واجب نکرده ام این چنین خود را براى تقرّب به من به زحمت انداخته است، به امید یکى از سه حاجت: گناهى که آن را براى او ببخشایم، توبه اى که براى او تجدید کنم، یـا روزى او را زیــاد کنـم. آگاه باشید اى فرشتگان من که هر سه را براى او روا کـردم.
    39. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمود: اینکه نماز صبح را بجا آوردم سپس در جایى بنشینم و خداى عزیز و بزرگ را ذکر بگویم تا آفتاب طلوع کند پیش من محبوبتر است از اینکه اسب را زین کرده و به جهاد در راه خدا پردازم.
    40. رسول گرامى صلی الله علیه و آلهفرمود: کسى که در مکانى نماز صبح را خوانده بنشیند و ذکر خدا گوید تا آفتاب طلوع کند پاداش او همانند کسى است که حجّ خانه خدا را بجا آورده است.
    41. امام حسن مجتبى علیه السلام فرمود: کسى که نماز را بجا آورد و در محل نمازش تا طلوع آفتاب بنشیند این کار او را از آتش جـهنم باز خواهد داشت.

    روش های سحرخیزی

    روش های سحرخیزی + فواید علمی سحرخیزی

    دلایل علمی برای فواید سحرخیزی

    شب زود شام بخورید تا سحرخیز شوید

    روش های مطمئن و عالی برای سحر خیزشدن

    %d9%81%d8%b1%d9%88%d8%b4%da%af%d8%a7%d9%87-%d8%a7%db%8c%d9%86%d8%aa%d8%b1%d9%86%d8%aa%db%8c-%d8%b4%d8%a7%d8%af-%d8%b4%d8%a7%d8%af
  • تازه ترین ها
  • پربیننده های هفته
  • پربیننده های ماه
  • X